หน้าแรก / บันเทิง

ความเจ๋งของเวิร์คพอยท์ : ตุ๊กกี้ เจ้าหญิงขายกบ/อภินันท์

วันที่ 29/07/2553 17:39 (ผ่านมา 38 วัน 7 ชั่วโมง 25 นาที)



Facebook...teelao1979@hotmail.com

เห็นจั่วหัวบทความ หลายๆ คนอาจจะคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของอภินันท์หรือเปล่า ถึงได้ให้เครดิตกับเวิร์กพอยท์ซะขนาดนั้น ซึ่งอันที่จริง ก็บอกเลยครับว่า มันไม่มีอะไรน่าเสียหาย ถ้าจะ “ออกปากชม” ในความสำเร็จของผู้อื่น คนที่มีมุทิตา ในเวลาที่เห็นคนอื่นได้ดี ก็ถือว่ากำลังทำหน้าที่ของ “พรหม” ด้วยทางหนึ่ง

นั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ที่ผ่านๆ มา ภาพความสำเร็จของค่ายเวิร์คพอยท์ ก็เป็นที่ประจักษ์ชัดต่อสายตาเราๆ ท่านๆ ดีอยู่แล้ว เพราะต่อให้ไม่นับรวมรายการเกมโชว์อย่าง “ชิงร้อยชิงล้าน” ซึ่งยืนหยัดผ่านวันเวลามากว่า 20 ปีด้วยเรตติ้งความนิยมที่เสมอต้นเสมอปลาย ในอีกด้านหนึ่ง เวิร์คพอยท์ยังมีสถานะไม่ต่างไปจากสำนัก “ตักกะสิลาของดาราตลก” ไปแล้ว ในฐานะที่เป็น “สังกัด” ซึ่งสร้างชื่อเสียงให้กับตลกหลายต่อหลายคน

หม่ำ จ๊กมก อดีตตลกคาเฟ่ที่กำลังจะดับ (ไปพร้อมๆ กับกระแสคาเฟ่ที่เริ่มจะตาย) ก็ต้องขอบคุณเสี่ยตา-ปัญญา นิรันดร์กุล กับบุญคุณที่เอาเขามาเลี้ยงดูอุ้มชูจนได้ดี เช่นเดียวกับ “เท่ง” และ “โหน่ง” ที่ก็คงโด่งดังไม่ได้เท่านี้ ถ้าหากไม่มีเวิร์คพอยท์

เรียกได้ว่า 5 อันดับแรกของดาราตลกเมืองไทย เกินกว่าครึ่ง เป็นคนของเวิร์คพอยท์
และที่สำคัญ เวิร์กพอยท์ คือ “นักต่อยอด” ที่ฉลาดหลักแหลมในเชิงการตลาดอย่างสูงยิ่งเลยล่ะครับ จากจอแก้วรุกคืบสู่จอเงิน (โดยมีสหมงคลฟิล์มเป็นพันธมิตรหลัก) คือถ้ามองเห็นว่าใครสักคนในค่าย “มีแวว” ที่จะขายได้ ก็ไม่มีลังเลเลยที่จะต่อยอดเก็บเกี่ยว ไม่ว่าจะเป็นหม่ำ จ๊กมก, เท่ง เถิดเทิง, โหน่ง ชะชะช่า เขาเหล่านี้ล้วนแต่เคยเล่นหนังสร้างรายได้ให้กับเวิร์คพอยท์มาแล้วทั้งสิ้น หรือแม้แต่น้องเดียว-พัทธดนย์ เกลี้ยงจันทร์ ที่ดังขึ้นมาครู่เดียว ก็ยังไม่วายได้เล่นหนังประกบหม่ำ จ๊กมก ใน “หม่ำ เดียว หัวเหลี่ยม หัวแหลม” ทำรายได้ไป 30 กว่าล้านบาท

เราไม่อาจปฏิเสธได้หรอกครับว่า ทั้งหมดนี้ นี่คือความ “หัวแหลม” ของเวิร์คพอยท์โดยแท้จริง และสำหรับ “เจ้าหญิงตุ๊กกี้” ที่กำลัง “ขายกบ” อยู่ในโรงหนัง ณ ตอนนี้ ก็เป็นสูตรสำเร็จเดิมๆ ที่เวิร์คพอยท์ใช้สอยมาตลอด นั่นคือ ปั้นดาราตลกขึ้นมาแล้วพอมีชื่อหรือมีแวว(ว่าจะขายได้)หน่อย ก็หาหนังให้เล่น

อาจจะเคยเป็นแค่ตัวประกอบ แต่แบรนด์ตลกของ “ตุ๊กกี้ ชิงร้อยชิงร้าน” หรือ “ตุ๊กกี้ สามช่า” (สุดารัตน์ บุตรพรหม) ก็ค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาให้คนจดจำ จนกระทั่งตอนนี้ ผมว่าเธอน่าจะเป็นตลกหญิงเพียงคนเดียวของเมืองไทยที่มีความโดดเด่นมากที่สุด แม้จะมี “ส้มเช้ง สามช่า” หรือดารานักร้องหญิงรุ่นใหญ่บางคนที่พยายามจะทำตัว “บ้าๆ บอๆ” เพื่อให้ดูตลก ก็ไม่อาจเทียบกับตุ๊กกี้ได้

“ชื่อ” ของตุ๊กกี้ติดหูประชาชน “หน้าตา” ของตุ๊กกี้มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ขณะที่การพูดดัดลิ้น (บวกกับดัดจริตอีกนิดหน่อย) ก็เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวเธอไปแล้ว แม้ที่ผ่านๆ มา จะถูกใช้เป็น “ลูกไล่” ให้กับตลกรุ่นพี่อย่างหม่ำ-เท่ง-โหน่ง ซะเป็นส่วนใหญ่ แต่นั่นแหละ คือกระบวนการสร้างแบรนด์อีกแบบหนึ่ง

ถึงวันนี้ ใครจะคาด “ลูกเป็ดขี้เหร่” กลายเป็น “นางเอกหนัง” ไปซะแล้ว!!

เธอดังแค่ไหน ไม่ต้องพิสูจน์กัน เพราะถึงขั้นที่หนังหยิบเอาชื่อของเธอมาใช้เป็นชื่อของหนังได้ ทางค่ายคงมั่นใจเยอะมากว่า ยี่ห้อตุ๊กกี้ไม่มีใครไม่รู้จัก และชื่อของเธอขายได้แน่นอน!!
ในหนังเรื่องนี้ “ตุกกี๊” แสดงเป็นแม่ค้าปากตลาดขายกบที่จู่ๆ ก็เหมือนบุญหล่นทับ ได้เป็นเจ้าหญิงแบบงงๆ ส่วนเรื่องราวนอกจากนั้น เป็นอย่างไร ไม่ต้องรู้ก็ได้ เพราะถึงรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับชีวิต เอาเป็นว่ารายละเอียดในหนังส่วนใหญ่ก็คล้ายๆ กับ The Princess Diaries เพียงแต่เปลี่ยนจาก “แอนน์ แฮธาเวย์” มาเป็น “ตุ๊กกี้” ที่ต้องเข้าคอร์สติวเข้มการเป็นเจ้าหญิง

แต่ถึงกระนั้น ก็ต้องยอมรับล่ะครับว่า งานชิ้นนี้ของตุ๊กกี้ดู “มีเรื่องมีราว” มากกว่าหนังของรุ่นพี่บางเรื่องอยู่เหมือนกัน อย่าง “วงษ์คำเหลา” กับ “โป๊ะแตก” ที่อย่าว่าแต่หาสาระอะไรไม่ได้ แค่พล็อตเรื่องย่อๆ ยังแทบจะไม่มีให้จับต้อง แต่ “ตุ๊กกี้ เจ้าหญิงขายกบ” ไม่ขี้เหร่ถึงขั้นนั้น เพราะอย่างน้อยๆ มันก็พอจะมีเส้นเรื่องให้ตามบ้าง แถมยังมีหักมุมเล็กๆ น้อยๆ อีกต่างหาก

อย่างไรก็ดี ในแง่ของความตลก ผมกลับมองไม่เห็นความแตกต่างอะไรแม้แต่น้อย เพราะมันวนๆ เวียนๆ อยู่กับวิธีที่รุ่นพี่ของเธอใช้มาจนซ้ำซากแล้ว ทั้งการใช้คำหยาบคายเอย หรือตลกแบบต่อมุก ล่อมุก ประเภทที่พูดผิดแล้วจะมีคนคอยแก้ให้อย่างมุกแครอท แคราย อะไรนั่น และอีกอย่างก็คือคำสบถแปลกๆ อย่างเช่น อีเสลดเป็ด อีโถชักโครก อีพังผืดลิง และอีอื่นๆ อีกหลายอี ไม่เว้นแม้แต่ “อี-เยสสส..”

มุกตลกแบบนี้ จะว่าไปก็ไม่ต่างจาก “คลองเน่าๆ” ที่ไม่รู้จะเน่ายังไงแล้ว แต่ก็น่าแปลกเหลือหลายที่มันก็ยังมี “ปลา” ตัวใหม่ๆ ลงไปแหวกว่ายอยู่นั่นแหละ

หนังตลกไทย ทำออกมากี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ก็หนีไม่พ้นพ่นคำหยาบใส่กัน ตะคอกใส่กัน หรือไม่ก็ต้องทำให้คนอื่น(หรือตัวเอง)เจ็บตัวเพราะคิดว่าจะทำให้คนขำได้ ผมดูแล้วก็รู้สึกอ่อนเพลียละเหี่ยใจล่ะครับ และลึกๆ ก็ได้คาดหวังว่าเมื่อไหร่กันหนอ ตลกบ้านเราจะสามารถสร้างสรรค์มุกตลกที่มันเจ๋งๆ ขึ้นมาได้ซะที จะเอาแบบคณะมอนตี้ ไพธ่อน (Monty Python) ก็ได้ หรือถ้าจะเอา “หัวเราะร่า น้ำตาริน” แบบชาร์ลี แชปลิน ได้ก็ยิ่งดี แต่ไม่มีทางหรอกครับ ตราบเท่าที่ตลกบ้านเรายังคิดว่า การด่ากันด้วยถ้อยคำทำนอง “อีส้วมซึม” ยังตลกอยู่เช่นนี้

อันที่จริง ชีวิตของตุ๊กกี้ที่ผมได้รับรู้มา (จากรายการทีวีบางรายการที่เธอให้สัมภาษณ์) ผมว่าชีวิตเธอน่าสนใจนะครับ ในแง่ที่เธอเป็นนักสู้ชีวิตคนหนึ่ง เคยเป็นหนี้ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ แต่เธอก็ฝ่าฟันจนผ่านพ้นมาได้ วิธีหนึ่งก็คือรับเล่นบทตลก ชีวิตของเธอ สามารถทำให้เป็นหนังตลกเศร้าๆ เคล้าน้ำตาได้เลย หรือจะเรียกว่า “หัวเราะร่า น้ำตาริน” ก็ได้เหมือนกัน) แต่น่าเสียดายอยู่อย่างก็คือ ทีมงาน ทั้งผู้กำกับ คนเขียนบท ดูจะพอใจกับการทำหนังเรื่อยเปื่อยไร้สาระมากกว่าจะทำหนังสนุกๆ แล้วได้บทเรียนชีวิตไปด้วย ผลลัพธ์ก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

ภาพรวมของหนังที่ออกมา มันจึงไม่ต่างอะไรกันเลย กับละครตลกสั้นๆ คั่นเวลาของแก๊งสามช่าในชิงร้อยชิงล้าน ที่ชอบหยิบเอานิยายพื้นบ้าน วรรณคดีเก่าๆ หนังดังๆ ละครเด่นๆ ฯลฯ มาดัดแปลงและยำๆ ในแบบของตัวเอง ซึ่งสำหรับ “ตุ๊กกี้ เจ้าหญิงขายกบ” มันก็คือมหกรรมยำใหญ่นิทานเรื่อง “เจ้าชายกบ” ดีๆ นี่เอง (แถมแก๊งสามช่ายังมาแทบจะครบเซ็ต ยกเว้นหม่ำกับส้ม สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำให้เรารู้สึกว่ากำลังดูละครสั้นชิงร้อยชิงล้านเข้าไปใหญ่)

ดูจบ ผมยังอดทึ่งไม่ได้เลยครับว่า เวิร์คพอยท์นี่เจ๋งโคตรๆ ไปเลย เพราะทำอะไรออกมาก็ดูจะขายได้ไปซะหมด ก็คิดดูสิครับ ขนาดเอาละครตลกสั้นๆ คั่นเวลาในรายการชิงร้อยชิงล้านมายืดขยายให้ความยาวเท่ากับหนังทั่วไป ก็เอามาฉายในโรงภาพยนตร์ เก็บสตางค์คนดูได้ซะแล้ว และเดาได้เลยว่า เจ้าหญิงขายกบเรื่องนี้ น่าจะโกยรายได้ไม่น้อยกว่า 50 ล้านบาทแน่ๆ นอนๆ

แบบนี้ ไม่เรียกว่าเจ๋ง ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอย่างไรแล้วล่ะครับ จริงไหม หากินง่ายดี เนอะๆๆๆ